20 Ağustos 2016 Cumartesi

Kelebek Olmak Kolay Değil

Renklerimi kozamdan çıkmadan göremezsin



    Uzun zamandır bu yazıyı yazmayı bekliyorum. Nereden başlamam gerekiyor bilmiyorum. Yoğun bir dönemden geçiyorum. Fakültenin son sınavları , tez bitirmeceler derken kendimle arama biraz mesafe koyduğumu fark ettim. Bloguma canlılık katmak eskiye dönmek , tüm çıplaklığımla yazılarımda var olmak istiyorum. Yeni bir hayat başladı benim için , hiç olmadığı kadar değişik ve beni şaşırtan. Adım  attığım bu yeni dünyamı ve değişimimi paylaşmak ve hafiflemek istiyorum. Topluluk gücüne çok inanıyorum , uzun zamandır bu güçten mahrum kalmak canımı azıcık yaktı ve bunları da paylaşarak eskiden var olan dostluklarımın özlemini gidermek istiyorum.


    Kendimi kozasından çıkmaya ramak kalmış kelebek gibi hissediyorum. Renkleri taze, bakışları yeni ve heyecanlı ... Kanatlarımı çırpmaya çok hazırım uçacağım yerin önemi yok gideceğim her yerde 'ben' olacağım. Betül olmanın gökyüzündeki hali ...
sıram geldi benim 



  Tüm dünya gökyüzünde birleşiyor benim için. Gözlerimiz aya bakarken tokuşurken , güneş tenimize değdikçe sarılıyoruz.Var olma amacımı keşfetmeye başlamış olduğum için daha farklı bakıyorum artık hayata. İnsanlarla iletişimim daha derin ve yoğun geçiyor. Yüzeysel şeylerden zevk alamıyor , daha amacını kavradığım , hislerime hitap eden şeylere yöneliyorum. Kendimi önemsiyor , hislerimi takip ederek huzurumu ve yeteneklerimi gün yüzüne çıkarabiliyorum. Aslında doğmak kendin olmak değilmiş yeni fark ediyorum. Bir sürü süreçlerden süzülerek geldim bu zamana. Kozam da günlerce doğru zamanı bekledim , yanımda hangi kozalar var görmeden hissederek yaşadım , renklerimi bilmiyordum , kokumu , nasıl bir gezegene doğacağımı da. Var olan bir düzen vardı ya ona ayak uyduracak ya da değişimi yaratıp kendi var oluşumu bulacaktım. Ben ikinciyi seçtim.

    Seçimlerimizden ibaret olduğumuza inandığımı bir kez daha kanıtlamıştım kendimE. Kimse benim hayatıma hükmedemez ben hükmetmesine izin verirdim. Kimse beni üzemez ben üzmelerine izin verirdim.Hayatım üzerindeki hakimiyete sahip olabilirsem "kendim " oluyordum. Kendim olma yolumda azimle gittiğim için önce kendimi sonra bu yolda bana destek olan ailemi  ve ikinci ailem olan Berna ve Yılmaz 'ı sevgiyle kucaklıyorum. Yolum uzun ve zordu şimdi ışığa ulaşmış olmanın huzurunu yaşıyorum.





                                                                                                                                 Betül
                                                                                                                              K.MARAŞ

7 Nisan 2015 Salı

Isıgımı yansıtacak bir meslek arıyorum!

kendimi keşfetmek istiyorum ?

      

    Bir akar suyun kenarında , tüm kıyafetlerimden arınmış halde kendimle baş başa kalmak istiyorum. Kendimi dinlemek , kendime izin vermek ve kendimi sevmek istiyorum.

     Şükrettiğim günleri hatırlamak , bedenimden başlayıp tüm ruhumu tanımak istiyorum. Adım adım ilerlemek ve Betül'ü bulmak istiyorum. Evlere sığmıyorum , çıkıp sürekli gökyüzüne bakarak rahatlıyorum. Yüz yüze iletişimlerden kaçıyorum , kaçtıkça büyüyor içimdeki derinlik elimde değil  "çok yorgunum ". Kendimi tanıyamamak , hislerime anlam verememek hatta çoğu zaman ne hissettiğimi bile bilememek bana çok ağır gelmeye başladı.

     Sevip de kavuşamayanlar gibiyim ruhumla!

    Onu tanımak istedikçe daha da gizemli hal alıyor sanki. Ne yapacağımı bilemez halde dolaştırıyor günlerce. Ağladıkça gözyaşı ekliyor gözlerime , sustukça daha da sessizleşiyor, derinlerine inmek istedikçe daha da derinleşiyor. Çıkmaz bir sokakta yürüyorum hissinden yoruldum. Ben neyim ya! Ben kimim? Ne yapmak istiyorum? Derdim ne benim?  Ben hangi mesleği yapacağım?  İşe yaramazın teki miyim?  .....uzar gider...


     Sessiz bir çığlık gibi şimdi bütün sözlerim!

     İçimde bitmek bilmeyen üretme sevdası varken daldan dala atlamak istemeyen ve duygularını  bastıran bir ben varım. Düşünmek beni daha da hareketsiz kılmaya başladı son günlerde . Kah keçeden şekiller yapıp dikiyorum , kah elimde bir Kuran önümde öğrenci Kuran öğretirken buluyorum kendimi , bazen sosyolojinin derinliklerinde kayboluyorum ..Amaaaaaaa hepsinden de zevk alıyorum , hepsi de beni mutlu ediyor. Hobinin ötesine hiç geçemesem de bunlar bana yol göstersin istiyorum ama hayır meslek olarak bunlardan birine ömür boyu sahip olmak istemiyorum. Siz hiç yapmak istediğinizi bulamayıp kendinizi boşlukta hissettiniz mi?  İçinizdeki ışığı ararken karanlık sizi de yordu mu? Geç kalmış hissi içinde bir oyana bir bu yana itti mi düşünceleriniz sizi de? 


     Eksik bir şey var hayatımda!

    Ben bir yolun yolcusuyum biliyorum. Kalbimi hep ferah tuttum hayata karşı . Bana sunulan her nimeti ciğerlerime seve seve çekiyorum. Ama dolmuyor içim. Evet ben buyum diyemiyorum. Bulunduğum yerdeki çırpınışıma son veremeyişimin sıkıntısını da fena halde yaşıyorum.Ben sevgiyle var oluyorum. Mesleğimi de tutkuyla sevmek istiyorum. O bana yük değil hafiflik versin , onunla dost olayım istiyorum. İmkansız mı ? Yooo asla!  Ben imkansız duvarını  örmek istemiyorum.
 Ruhumun dolmayan ve beni hayata karşı korkutan bu yanına bir an önce ulaşmak istiyorum. Kim bilir belki yarın ..

    İyi ki yazabiliyorum...


     Arayışımın içimdeki fırtınasının yoğunluğunu yazarak hafifletiyorum , yazdıkça kendimi görüyorum. Bir de böyle içimde tutmayı sevmiyorum. Yeterince gizliyorum bedenimi ruhumu artık hissettiği her şeyde özgür bırakarak ödüllendiriyorum. Belki ne olmak istediğine karar vermesinde de ona bu özgürlüğü vermeliyim. Bilmiyorum. Kendimi bir şeyler yaparken görmeye ihtiyacım var bir tek bunu hissediyorum...






                                                                                                                            Betül
                                                                                                                             K.Maraş